Φίλαθλος 13/07/2007

           Έχουμε βαρεθεί και έχουμε κουραστεί να παρακολουθούμε τον κάθε άσχετο δημοσιογράφο, τον κάθε αυτοαποκαλούμενο «ειδικό» και τον κάθε παραγοντίσκο να μιλάει για το ποδόσφαιρο και να λέει ο,τι «παπαριά» του κατέβει στο κεφάλι, παραμυθιάζοντας και αποχαυνώντας τον κοσμάκη...

            Μας μιλάνε για φιλάθλους(!) και για αγνό(!) αθλητισμό την ίδια στιγμή, που μας παρουσιάζουν τις ομάδες σαν εταιρίες, τους παίκτες σαν υπάλληλους των εταιρειών και τους οπαδούς σαν πελάτες... Ενδιαφέρονται, δήθεν, για το ποδόσφαιρο, ενώ, ουσιαστικά, η «μπαλίτσα» ΔΕΝ είναι τίποτα άλλο, για... δαύτους, από μέσο... κονόμας και αυτοπροβολής τους.

            Είναι οι ίδιοι υποκριτές, που με τις εκπομπές, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα άρθρα τους, δυναμιτίζουν την ατμόσφαιρα, πορρώνουν τον κόσμο, βάζοντας τον, ουσιαστικά, να σκοτωθεί μεταξύ του και ύστερα έρχονται σαν άλλοι... δικαστές ή αστυνομικοί, να καταδικάσουν ή να ρουφιανέψουν.

            Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι, μας λένε... Μούφες, μας λένε, αφού το ποδόσφαιρο είναι ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά φαινόμενα. Παιχνίδι είναι και το... κρυφτό! Παιχνίδι είναι και τα video games στο  playstation, παιχνίδι είναι και η... πρέφα. Είναι τα ίδια όλα αυτά με το ποδόσφαιρο; Όχι, βέβαια…

            Το ποδόσφαιρο, πάνω απ’ όλα, είναι ... μέσο έκφρασης, μάγκες... Είναι ταύτιση, είναι πόρρωση, είναι πάθος, είναι τρέλα, είναι αρρώστια, είναι κάτι πολύ σπουδαίο και σημαντικότερο από ένα απλό παιχνίδι.

            Τουλάχιστον, για εμάς και για όσους είναι και αισθάνονται...ΟΠΑΔΟΙ! Φίλαθλοι, ΔΕΝ υπάρχουν, αδέρφια... Πρόκειται για το μεγαλύτερο... ψέμα, που λέγεται και καλλιεργείται, σκοπίμως, εδώ και πολλά χρόνια.

            Η διαφοροποίηση που υπάρχει, είναι ότι υπάρχουν οπαδοί, που αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο και την ομάδα τους, σαν μια απλή... ψυχαγωγία και πηγαίνουν στο γήπεδο με την ίδια νοοτροπία και ψυχολογία που πηγαίνουν στον κινηματογράφο ή το θέατρο, ενώ η ενασχόληση τους με την ομάδα τους, αρχίζει στις... εφημερίδες και τελειώνει μόλις ο διαιτητής σφυρίξει το τέλος ενός αγώνα....

            Αναμφίβολα, υπάρχουν και οι... άλλοι, οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΟΠΑΔΟΙ, για τους οποίους η ομάδα τους, είναι θρησκεία και ιδεολογία, το έμβλημα της ομάδας τους... ιερό, η φανέλα και το κασκόλ, ιερά αντικείμενα, η κερκίδα είναι το σπίτι τους, το γήπεδο της ομάδας τους... ναός, και κάθε ματς... τελετουργία!

            Είμαστε, ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ, αδέρφια, που δεν λογαριάζουμε, αποστάσεις, κούραση, έξοδα, ακόμα και την σωματική μας ακεραιόττα, προκειμένου να βρεθούμε δίπλα σ’ αυτό που πιστεύουμε και αγαπάμε, όσο λίγα πράγματα στην ζωή μας (ίσως και περισσότερο από την ίδια μας τη ζωή), δίπλα στον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ μας, το ΘΡΥΛΟ μας, την αρρώστια μας! Είμαστε, όλοι εμείς, που σε κάθε ματς καταθέτουμε ψυχή και φωνή, όλοι εμείς, που έχουμε συνδέσει τη ζωή μας με τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ή έχουμε αφιερώσει τη ζωή μας, στην ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΗ ΦΑΝΕΛΑ και τον ΔΑΦΝΟΣΤΕΦΑΝΩΜΕΝΟ ΕΦΗΒΟ!

            Και αυτό, όχι, γιατί δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε στη ζωή μας, αλλά γιατί σ’ αυτή την... ανελεύθερη και προβληματική κοινωνία, που ζούμε, αισθανόμαστε την ανάγκη να... εκφραστούμε, να... πιστέψουμε σε κάτι,  να αισθανθούμε ότι ανήκουμε κάπου, να ενώσουμε τις φωνές και τα πιστεύω μας, με άλλους ανθρώπους, με ομοϊδεάτες μας!

            Για να μπορεί να συμβαίνει αυτό, όμως, έτσι όπως τα έχουνε κάνει τα πράγματα (δυστυχώς) είναι αναγκαίο και απαραίτητο να έχουμε το δικό μας χώρο, την δική μας ΚΕΡΚΙΔΑ! Έτσι δεν είναι αδέρφια; Πρέπει, επομένως, να γίνει συνείδηση σε όλους μας πως, ειδικά φέτος, βασική, αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση για να είναι η κερκίδα μας όπως πρέπει, είναι η εξάντληση των εισιτηρίων διαρκείας που καταφέραμε σαν Θύρα 7 να εξασφαλίσουμε. Πρέπει όσο το δυνατόν περισσότεροι από εμάς να κατανοήσουν πως η περίοδος αυτή είναι μεταβατική, και τόσο για τον Θρύλο μας, όσο και για εμάς που αποτελούμε το πιο πιστό και οργανωμένο κομμάτι του Ολυμπιακού κόσμου.

            Κακώς και δυστυχώς, λόγω των συνθηκών, της αβεβαιότητας που υπάρχει με το θέμα των συνδέσμων αλλά και των εισιτηρίων καθώς και τον «μοντέρνο» τρόπο διάθεσης τους (internet κ.τ.λ.) η σπουδαιότητα της εξάντλησης των διαρκείας που μας αντιστοιχούν είναι τεράστια, μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά… Έτσι θα μπορέσουμε να ενισχύσουμε το Θρύλο ουσιαστικά και με τον τρόπο που μόνο εμείς ξέρουμε…

            Το ευχάριστο είναι πως η κίνηση των διαρκείας δείχνει πως πολλοί τα έχουν καταλάβει όλα αυτά… Γι’ αυτό, όσοι έχουν σκοπό να αγοράσουν διαρκείας, ας βιαστούν, ενώ όσοι δεν έχουν τέτοιο σκοπό ας το σκεφτούν λίγο καλύτερα…