Φίλαθλος 03/07/2007

«Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της», λέει ένα σοφό ρητό… Και τα τρώει, ακόμα, κι όταν ΔΕΝ είναι 100% δικά της. Έπρεπε να διαλέξει το Μεξικό και να συμμετάσχει στο Copa America, ο Καστίγιο, για να αναγνωρίσουν κάποιοι την αξία του, εδώ στο…Ελλάντα. Εδώ, στην χώρα της «ξερολίας», των εύκολων συμπερασμάτων και την «ελαφρά την καρδία» χαρακτηρισμών, στην χώρα όπου οι γνώμες αλλάζουν σαν τα…πουκάμισα και καθορίζονται από οποιουσδήποτε άλλους παράγοντες, πλην της γνώσης και της αντικειμενικής αλήθειας…

Ο «προβληματικός» Καστίγιο, ο «τσόγλανος», ο «κωλοπαιδαράς» και ο «αλήτης» Νέρι, έχει κάνει το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό σύστημα-στερέωμα ν’ ασχολείται μαζί του, έχοντας δώσει, μόλις, δύο αγώνες με την φανέλα του Μεξικό. Έχουν περάσει 7, περίπου, χρόνια, από τότε που ο Νέρι, αμούστακος, πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, κι ακόμα οι Έλληνες ειδικοί και ειδήμονες, αλλά και ποδοσφαιρόφιλοι τον θεωρούν…ταλέντο!

Αν δεν αρκεί αυτό για να γίνουμε κατανοητοί, ας εξηγηθούμε… Ο Καστίγιο είναι παίκτης επιπέδου Ρονάλντο(της United), Σαβιόλα, Μέσι, Ρούνεϊ κ.τ.λ. Ο Νέρι, όμως, σε μια κρίσιμη ηλικία ήρθε στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό, αντί να μείνει στην Μάντσεστερ. Αποτέλεσμα; Να μείνει πίσω ο Καστίγιο, τόσο από πλευράς δημοσιότητας, όσο και από αγωνιστική άποψη και να έχει χάσει ουσιαστικά, αρκετά χρόνια από την καριέρα του.

Αν αναλογιστούμε, πως στην χώρα μας το ποδόσφαιρο αντιμετωπίζεται ως πολιτικό μέσο, ως μέσο εκτόνωσης ή αποπροσανατολισμού, ενώ σε όλες, σχεδόν, τις υπόλοιπες χώρες της υδρογείου, αντιμετωπίζεται ως κάτι ιερό ή ως κοινωνική προτεραιότητα, τέλος πάντων, ΔΕΝ θα πρέπει να ξαφνιαζόμαστε ή να απορούμε, γι’ αυτήν την εκτίναξη του Καστίγιο, με το που βγήκε αυτός από τα στενότατα σύνορα του Ελλαδιστάν, από την κατάντια και την μιζέρια του Ελληνικού ποδοσφαίρου.

Εδώ, δυστυχώς, υπάρχουν 15 αθλητικές εφημερίδες, περίπου, για 10 εκατομμύρια κόσμο, οι οποίες πρέπει να επιβιώσουν σε μια σκληρή αγορά και οι οποίες εξυπηρετούν αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα… Έτσι, κάποιες προσπαθούν να θάψουν τον Καστίγιο (και τον κάθε Καστίγιο) κι άλλες να τον αποθεώσουν, χωρίς μέτρο αλλά και χωρίς την απαιτούμενη αντικειμενικότητα, φυσικά. Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ΚΑΚΟ για τον παίκτη, που βρίσκεται σε περίεργη ηλικία, κιόλας.

Για υποδομές, ποδοσφαιρική κουλτούρα ή τεχνογνωσία, σωστή αθλητική ή ποδοσφαιρική νοοτροπία, καθώς και για άλλες απαιτούμενες παραμέτρους ή παράγοντες, ούτε λόγος να γίνεται… Αυτές είναι άγνωστες λέξεις-έννοιες στην χώρα της «κωλοτούμπας», και του «ότι να ‘ναι».

Το δυστυχέστερο, για εμάς είναι ότι απ’ αυτό το «κλίμα», απ’ αυτή την κατάσταση ΔΕΝ μπορεί να ξεφύγει ούτε ο Ολυμπιακός μας… Σε τελική ανάλυση, σε μας ανήκει τόσα χρόνια ο Νέρι, έτσι δεν είναι; Με ποιο τρόπο, με ποιο σκεπτικό, με ποια νοοτροπία και ποια διαδικασία, αξιοποίησε ο Ολυμπιακός το σπάνιο ταλέντο του Καστίγιο; Τα χρόνια που έχουν περάσει, αλλά και τα γεγονότα ΔΕΝ δίνουν χώρο για θετικά συμπεράσματα, πιστεύουμε. Και πώς να είναι αλλιώς, όταν (για παράδειγμα) τη μια χρονιά ο Νέρι τα πάει περίφημα(2^η χρονιά στη Ριζούπολη) και καθιερώνεται ως βασικός επιθετικός δίπλα στο Ζίο και το καλοκαίρι ο κάθε μάνατζερ-προπονητής (ή πρίγκηπας) τον εξαφανίζει για να φέρει και να κάνει βασικό τον… Γιαννάκη;

Το θέμα είναι μεγάλο και ο Καστίγιο μια αφορμή για να ασχοληθούμε με αυτό. ΔΕΝ έχουμε πολλές ευκαιρίες να έχουμε παίκτες επιπέδου Καστίγιο στην Ελλάδα, είναι η πικρή αλήθεια… Κι αν τις έχουμε, όμως, πως τις αξιοποιούμε, τόσο σε επίπεδο συλλόγου όσο και σε επίπεδο Ελληνικού ποδοσφαίρου, αθλητικού τύπου, ποδοσφαιρόφιλων κτλ.; Σιγά ΜΗΝ προβληματιστεί ο οποιοσδήποτε και σιγά μην αλλάξει κάτι… Σ’αυτόν τον τόπο, οι αξίες αναγνωρίζονται όταν «πάρουν τον ομάτιον τους», για τα…ξένα ή όταν πεθάνουν! Δυστυχώς, έτσι είναι…

Και πώς να είναι αλλιώς στην χώρα της ευθυνοφοβίας και του παραλογισμού; Μήπως αυτά δεν επικρατούν και σ ότι αφορά το θέμα των συνδέσμων και της λειτουργίας αυτών; Πριν δυο μήνες ο Ορφανός και οι «αρμόδιοι» έκαναν…αντισυνταγματικές δηλώσεις, υποστηρίζοντας πως οι σύνδεσμοι θα κλείσουν συλλήβδην… Όταν συνειδητοποίησαν , πως αυτό δεν γίνεται (λόγω συντάγματος) έριξαν το μπαλάκι στις ΠΑΕ οι οποίες θα πρέπει να έχουν και την ευθύνη των οργανωμένων οπαδών τους. Όλα αυτά, στα…ΛΟΓΙΑ, βεβαίως-βεβαίως, αφού κανείς ΔΕΝ παίρνει την ευθύνη να ξεκαθαρίσει, πρώτα προς τους συνδέσμους (τους άμεσα ενδιαφερομένους, δηλαδή) και μετά προς τα έξω, τι θα γίνει τελικά. «Πάρ’ το αυγό και κούρευτο», δηλαδή… Η ανευθυνότητα και η ανοργανωσιά σε όλο τους το μεγαλείο…

Και μιας και είπαμε για ανοργανωσιά, τελικά τι είναι καλύτερο να υπάρχει οργάνωση ή όχι; Εδώ φτάσαμε στο σημείο ο όρος οργανωμένος να θεωρείται συνώνυμο του εγκληματία… Που βρίσκεται αλήθεια, το κακό στο να οργανώνονται άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα ή με μια κοινή αγάπη (προς την ομάδα), προκειμένου να εξασφαλίζουν ευκολότερα εισιτήριο, να ακολουθούν την ομάδα τους παντού και να ζουν συλλογικά κάποιες στιγμές της ζωής τους ή τον τρόπο που έχουν επιλέξει να ζουν τη ζωή τους; Που είναι το μεμπτό στο να υπάρχουν χώροι-στέκια οι οποίοι λειτουργούν κάτω από έννοιες όπως η συλλογικότητα και η κοινή δράση;

Σας προλαβαίνουμε και ξεκαθαρίζουμε πως αναγνωρίζουμε ότι το πιο σημαντικό είναι το πώς γίνονται τα παραπάνω, με ποιους…ΟΡΟΥΣ, δηλαδή… Εμείς,  σαν Θύρα 7, μπορούμε να μιλήσουμε για πάρτι μας και να αναλύσουμε ΟΛΑ αυτά… Εφόσον, όμως, το θέμα με τους συνδέσμους έχει πάει…άλλού, (σε υπουργούς και κυβερνήσεις, δηλαδή) ας βγουν οι δήθεν αρμόδιοι και οι ανευθυνοϋπεύθυνοι, να μας πουν με ποιους όρους, βρε αδερφέ, θα υπάρχουν και θα λειτουργούν οι σύνδεσμοι. Ας κάτσουμε, ΟΛΟΙ οι ενδιαφερόμενοι-εμπλεκόμενοι, σ’ ένα τραπέζι, να ανταλλάξουμε απόψεις και θέσεις, ώστε να βρούμε την καλύτερη δυνατή λύση, για τους οπαδούς, τις ομάδες, το ποδόσφαιρο αλλά και την κοινωνία, σε τελική ανάλυση… Εμείς, έχουμε κάνει επανειλλημένως και εμπράκτως προσπάθειες, προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό που εισπράξαμε, όμως, ΔΕΝ ήταν, καν άρνηση. ‘Ήταν ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ κι αυτό είναι το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ, πιστεύουμε… ΔΕΝ πειράζει, όμως, το πολύ-πολύ, να βάλουμε, μόνοι μας, κάποιους όρους, στους ίδιους μας τους εαυτούς… Ίσως να είναι καλύτερα, έτσι, ρε μάγκες…