Φίλαθλος 18/1/2008

         Στα…ΤΕΣΣΕΡΑ, λοιπόν. Στα…τέσσερα γκολ σταμάτησε ο Θρύλος την Τετάρτη, αφήνοντας μια «γλυκόπικρη» γεύση στον κόσμο του, αφού το σκορ αυτό θεωρείται πλασματικό από την πλειοψηφία των γαύρων και σύμφωνα με την λογική του λαλίστατου Γιάννη Γκούμα… 6-0 ή 7-0, θα μπορούσε να έχει γράψει ο πίνακας του Καραϊσκάκη προχθές, έτσι ΔΕΝ είναι; Έτσι δεν είναι κύριοι Γιαννάκηδες, (Γκούμα και Τζίγκερ);

            Θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε το σημερινό μας άρθρο αποκλειστικά στην «καζούρα», στην ειρωνεία και τον χλευασμό των «αιώνιων αντιπάλων» μας. Η κατάσταση, το σκορ και η όλη εικόνα του αγώνα προσφέρονται για κάτι τέτοιο και με το παραπάνω, μάλιστα…

            Εμείς, όμως, δεν είμαστε αυτοί που ασελγούμε σε πτώματα. Γιατί, για όσους δεν το έχουν συνειδητοποιήσει αυτή η ομάδα με την μπερδεμένη ιστορία, το βρώμικο παρελθόν, το ανύπαρκτο παρών και το δυσοίωνο μέλλον είναι… «πεθαμένη», εδώ και χρόνια… Σε «κώμα» βρίσκεται, τόσο καιρό και κάποια ΜΜΕ την συντηρούν, ως άλλη… «εντατική», στην ζωή…

            Αφήστε που για εμάς, η αντιπαλότητα μας με τους ακατονόμαστους έχει αποκτήσει, πλέον εθιμοτυπικό και μόνο χαρακτήρα… Πραγματικός, αντίπαλός μας, στην Ελλάδα, είναι ο κακός μας εαυτός και τα λάθη μας, αγωνιστικά και μη… Και δεν πρόκειται για αλαζονεία, αλλά για πραγματικότητα…

            Στην πραγματικότητα, λοιπόν, η διαφορά, σε ΟΛΑ τα επίπεδα, ανάμεσα στους δύο συλλόγους, φάνηκε περίτρανα, μέσα σε τρεις, μόλις, ημέρες, από Κυριακή σε Τετάρτη, δηλαδή… Την Κυριακή ο Θρύλος έκανε την χειρότερη του εμφάνιση, και οι άλλοι την καλύτερη τους (έχοντας και την διαιτησία μαζί τους) και το αποτέλεσμα του αγώνα έληξε ισόπαλο… Την Τετάρτη ένας καλός, απλά, Ολυμπιακός διέσυρε την βαζέλα, βάζοντας της τέσσερα τόπια, προσθέτοντας, παράλληλα, άλλη μια ΧΡΥΣΗ ΣΕΛΙΔΑ στην ερυθρόλευκη ιστορία, κι άλλη μια ΜΑΥΡΗ ΣΕΛΙΔΑ, σε εκείνους που δεν ξέρουν πότε ιδρύθηκαν και από πού προέρχονται…

            Με τις ίδιες απουσίες και με τον Γκαλέτι στον πάγκο, ο Θρύλος και ο κόσμος του, έδωσαν ένα μάθημα για το πώς αντιδρούν οι ομάδες που είναι και παραμένουν πραγματικά μεγάλες… Κάποιες εσωτερικές αλλαγές στην ενδεκάδα (Τοροσίδης αμυντικό χαφ, Σέζαρ σέντερ μπακ και Ζεβλάκοφ μπακ) και στην διάταξη, διαφοροποίησαν το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, σε σχέση με την Κυριακή… Την μεγάλη διαφορά, έκαναν το ΠΑΘΟΣ, το ΠΕΙΣΜΑ, η ΔΥΝΑΜΗ και η μεγάλη ΘΕΛΗΣΗ για νίκη και ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ της ΤΑΞΗΣ, κατά την ταπεινή μας γνώμη… Αυτά και η ίδια η…μπάλα, αφού ο Λούα-Λούα ΔΕΝ σημάδεψε ξανά δοκάρι και ο Ντάρκο, ΔΕΝ έχασε γκολ μπροστά από την εστία…

            Ο ΟΣΦΠ και ο προπονητής του, έδειξαν πως μαθαίνουν από τα λάθη τους κι αυτό είναι χαρακτηριστικότατο των μεγάλων ομάδων, πιστεύουμε, αφού από αυτό εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, η αντίδραση, όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, όταν έχουν συμβεί τα απίστευτα, όταν αρχίζει η αμφισβήτηση και η γκρίνια…

            Φαίνεται, πως η τσαντίλα (για την οποία κάναμε λόγο την Τρίτη) δεν υπήρχε ΜΟΝΟ στον κόσμο του Θρύλου, αλλά στον προπονητή και στους παίκτες, κι αυτό εκ του αποτελέσματος, αποδείχτηκε ευεργετικό.

            Και πώς να είναι αλλιώς, αφού όσοι ξέρουν το γαύρο, ξέρουν καλά, πως αυτός λειτουργεί καλύτερα, κάτω από συνθήκες ΠΙΕΣΗΣ και ΕΝΤΑΣΗΣ… Κι αυτό είναι, επίσης, χαραχτηριστικό των μεγάλων ομάδων, πιστεύουμε…

            Σε πλήρη αντίθεση, με τα παραπάνω, η…αιώνια δεύτερη ομάδα της χώρας, ΔΕΝ μαθαίνει από τα λάθη της, αφού και πάλι μετά από ένα «χ», παίκτες, παράγοντες και έντυπα της, έδειξαν τεράστια ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ και παραμυθιάστηκαν γι’ άλλη μια φορά, πιστεύοντας πως ξαφνικά έγιναν ομαδάρα προχωρώντας σε προκλητικές δηλώσεις και σε ακόμα πιο προκλητικά πρωτοσέλιδα… Μέχρι και ο Πεσέιρο (ή…Τεσσέιρο καλύτερα;) παρασύρθηκε και κατέβασε την ομάδα του με τρεις επιθετικούς!!

            Παραμυθιάστηκαν για δύο εικοσιτετράωρα, πίστεψαν, έβγαλαν γλώσσα και σήκωσαν κεφάλι… Αποτέλεσμα; Είδαν την σκληρή πραγματικότητα κατάματα, τους κόπηκε η γλώσσα και τα «κεφάλια μέσα»! Η σοβαρότητα, η σύνεση, η αυτογνωσία και η σιωπή είναι μάλλον, άγνωστες λέξεις-έννοιες, για δαύτους…

            Είναι σαν να έχουμε ένα κλασσικό ΚΑΡΠΑΖΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑ (Τζανετάκος) και έναν που ρίχνει φάπες (Κωνσταντάρας) κι επειδή ο πρώτος ΔΕΝ τις έφαγε μια φορά, με την βοήθεια του σκηνοθέτη, κιόλας, (διαιτησία) και έριξε και μια κλωτσιά στο καλάμι του δεύτερου, άρχισε να λέεει διάφορα «χαλώντας το στόμα του» και πιστεύοντας πως έπαψε να είναι καρπαζοεισπράκτορας… Ε, στην επόμενη σκηνή του έργου, ο Κωνσταντάρας έδωσε τόσες φάπες στον Τζανετάκο, ώστε αυτός να συνέλθει και να επανέλθει στην πραγματικότητα, χαρίζοντας παράλληλα ψυχαγωγία, στο φιλοθεάμον κοινό… Κάπως έτσι εξελίσσεται η σχέση μας με τους ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥΣ!

            Γιατί, ο Θρύλος, ΔΕΝ κέρδισε απλά ένα ματς ή πήρε μια πρόκριση, μόνο, αλλά διατήρησε αυτή την σχέση. Τους επιβάλλαμε, δηλαδή,  την ψυχολογία του καρπαζοεισπράκτορα ή του ΠΕΛΑΤΗ, αν προτιμάτε… Γιατί αυτή την ψυχολογία έχουν, οι «θερμόαιμοι αριστοκράτες», απέναντι στους λιμανίσιους, εδώ και μια δεκαετία, τουλάχιστον. Κι αυτή θα έχουν για κάμποσα χρόνια ακόμα, μετά την τελευταία ΤΕΣΣΑΡΑ…

            Αυτά τα…ολίγα, λοιπόν, για την «σχέση» μας με τον Π.Ο.Α. ή ΠΑΟ (διαλέξτε, επιτέλους). Επειδή, όμως, εμείς ΔΕΝ έχουμε ως μέτρο σύγκρισης αυτούς, θα τονίσουμε πως κι εμείς ΔΕΝ γίναμε ξαφνικά υπερομάδα, επειδή ταπεινώσαμε τους ανύπαρκτους, (για άλλη μια φορά) και ότι όποια προβλήματα, ατέλειες ή παραλήψεις υπήρχαν, ΔΕΝ σβήστηκαν, αλλά υφίστανται. Και σ’ αυτά, θα πρέπει να σταθούμε και ΟΧΙ στην τεσσάρα της Τετάρτης, αν θέλουμε, πραγματικά να δούμε τον Θρύλο, όπως τον ονειρευόμαστε.

            Αν μείνουμε στα προχθεσινά κι αν υπερτιμήσουμε την ομάδα μας όχι απλά θα έχουμε κάνει λάθος, αλλά θα έχουμε γίνει σαν κι αυτούς… Σαν κι αυτούς που παραμυθιάζονται, που μιλούν και προκαλούν, αλλά προκοπή ΔΕΝ βλέπουν… Κι αυτό όχι απλά ΔΕΝ το θέλουμε, αλλά το σιχαινόμαστε… Ας κοιτάξουμε, λοιπόν, τα δικά μας και να ‘στε σίγουροι, πως αν το κάνουμε αυτό θα έρθουν κι άλλες τεσσάρες, (εκτός από το 1-4, το 2-4 και την προχθεσινή) κι άλλοι θρίαμβοι (εκτός του 3-0 της Ριζούπολης, το 2-0 του τελικού του Κυπέλλου). Ο ΟΣΦΠ, ΔΕΝ έχει «ταβάνι», ενώ τα κριτήρια για το πόσο ψηλά μπαίνει ο πήχης, πρέπει να είναι καθαρά ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ…