Φίλαθλος 29/06/2007

Η αδράνεια και η στασιμότητα, φαίνεται πως έδωσαν την θέση τους στην δράση και την κινητικότητα, όσον αφορά τις μεταγραφικές κινήσεις του Θρύλου. Δεύτερος παίκτης, λοιπόν, από την Αργεντινή στον Ολυμπιακό και το όνομα αυτού Γκαλέτι. Τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου παίκτη, η ηλικία του, η χώρα προέλευσης του και το βιογραφικό του, μόνο θετικά μπορούν να χαρακτηριστούν, πιστεύουμε… Κι αυτό, ασφαλώς και συνεπάγεται θετική αντιμετώπιση από τον κόσμο του Θρύλου. Αρκεί να υπάρξει και η ανάλογη συνέχεια, βεβαίως.

Η στροφή του Ολυμπιακού, πάντως, σε άλλες λογικές και πρακτικές κάτω από τις οποίες γίνονται οι μεταγραφές και στις οποίες βασίζονται οι επιλογές, άργησε αλλά φαίνεται πως γίνεται γεγονός, σιγά-σιγά. «Κάλλιο αργά παρά ποτέ», δηλαδή, ή «στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα»; Ίδωμεν…

Εμείς, άλλωστε, γνωρίζουμε πως και τα άριστα, να γίνουν στις μεταγραφές, απαιτούνται κι άλλα πράγματα για να γίνει ο Θρύλος ΟΜΑΔΑ! Και το κυριότερο απ’ αυτά είναι η ΔΟΥΛΕΙΑ! Χρειάζεται πολύ δουλειά και απαιτούνται ικανότητες, ειδικά από τον προπονητή, για να «δέσει» μια ολοκαίνουργια ομάδα, η οποία έχει αλλάξει, τουλάχιστον, κατά τα 2/3, για να μην πούμε τελείως.

Το πιο ευχάριστο για εμάς, αυτή τη στιγμή είναι πως ο Ολυμπιακός απ’ ότι δείχνουν τα γεγονότα άλλαξε το επίπεδο, όσον αφορά τα μεταγραφικά. Φύγαμε, δηλαδή, από το καφενειακό επίπεδο, βάσει του οποίου κινούμασταν και πήγαμε σ’ ένα άλλο πιο ορθολογικό, όχι τόσο χρονοβόρο, αλλά και αποτελεσματικό επίπεδο. Δεν λέμε περισσότερα, προς το παρόν, μην τυχόν και «ματιάσουμε» την καινούργια κατάσταση.

Θα προτιμήσουμε ν’ ασχοληθούμε με άλλα θέματα, γενικού περιεχομένου και ενδιαφέροντος… Όπως για παράδειγμα, τι είναι, η Θύρα 7 για τον Ολυμπιακό; Τι είμαστε όλοι εμείς που αποτελούμε το πιο ενεργό, δυναμικό αλλά και πιστό κομμάτι του Θρύλου;

Θα χρησιμοποιήσουμε την μέθοδο της «διά της εις άτοπον απαγωγής» και θα ξεκαθαρίσουμε, πρώτα, τι ΔΕΝ είμαστε. ΔΕΝ είμαστε, λοιπόν, υπάλληλοι κανενός. Και πώς να είμαστε, αφού δεν έχουμε υλικά συμφέροντα που αφορούν τον Ολυμπιακό. Μόνο ψυχικά συμφέροντα έχουμε, τα οποία είναι απλά και ξεκάθαρα και τα οποία αρχίζουν και τελειώνουν στην χαρά και την ευτυχία αλλά και στην λύπη ή την πίκρα, που παίρνουμε από την ομάδα, την ιδέα, την θρησκεία, την οικογένεια και τον τρόπο ζωής που λέγεται ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ. Γιατί, για εμάς, ο ΟΣΦΠ είναι όλα αυτά μαζί και το καθένα ξεχωριστά. Κι αλίμονο σ’ εκείνους που ψάχνουν ή βρίσκουν συμφέροντα σ’ εκείνο που αγαπούν ή λατρεύουν, σ’ εκείνο που τους ομορφαίνει τη ζωή.

Γι’ αυτούς τους λόγους, επίσης, ΔΕΝ επιδιώκουμε να κάνουμε κουμάντο στον Ολυμπιακό. Είναι πολύ διαφορετικό το να κάνεις κριτική από το να θες να κουμαντάρεις… Κι από πότε η ελεύθερη διατύπωση απόψεων θεωρείται «κουμάντο»; Γιατί, δεν το καταλάβαμε αυτό, ποτέ!

Και πάμε στις ταμπέλες: ΔΕΝ είμαστε, λοιπόν, ούτε «εγκληματίες». Ούτε «χούλιγκαν», ούτε «γνωστοί-άγνωστοι», όπως κατά κόρον και με σκοπιμότητα (πουλάνε αυτοί οι χαρακτηρισμοί, βλέπετε) μας χαρακτηρίζουν, τα ΜΜΕ. Παθιασμένοι και άρρωστοι με την ομάδα μας και μ’ εκείνα που αυτή πρεσβεύει, είμαστε. Αυτός είναι ο κανόνας, φυσικά, και όπως σε κάθε κανόνα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, φυσικότερα. Αν μας αποδείξει κάποιος πως σε οποιοδήποτε επαγγελματικό χώρο ή κοινωνικό φορέα, όλοι είναι ηθικοί, καλοί, αγνοί και αμόλυντοι, πως δεν υπάρχουν (όπως είναι φυσιολογικό) «καλοί» και «κακοί», τότε να παραδεχτούμε και εμείς πως είμαστε συλλήβδην όλα εκείνα που μας καταλογίζουν, αλλά και μας χαρακτηρίζουν.

Η Θύρα 7, λοιπόν, και η πλειοψηφία εκείνων που την αποτελούμε, δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την ΑΣΠΙΔΑ και το ΔΟΡΥ του ΟΣΦΠ. Ασπίδα, η οποία προστατεύει τον Θρύλο από εχθρούς (εσωτερικούς ή εξωτερικούς) και αντιπάλους αλλά και από τα σημάδια των καιρών, τα οποία έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές και τις αξίες που ο Ολυμπιακός πρεσβεύει και με τα οποία οι περισσότεροι γαύροι, έχουμε γαλουχηθεί. Και δόρυ, το οποίο χρησιμοποιείται μόνο, εάν κι εφόσον, χρειαστεί, όταν ΔΕΝ γίνεται αλλιώς και ιδιαίτερα όταν κινδυνεύουν, παντοιοτρόπως, τα «ιερά και τα όσια», που έχουν σχέση με τον Θρύλο και τον κόσμο του.

Είμαστε ρομαντικοί, σε μια εποχή που ΔΕΝ χωρούν οι ρομαντισμοί… Προσπαθούμε να είμαστε αγνοί και γνήσιοι, στην πιο δήθεν εποχή, που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα (μέχρι τώρα), όπου η αγνότητα θεωρείται μαλακία ή έγκλημα! Θέλουμε να λέμε την αλήθεια και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, στην εποχή που ο στρουθοκαμηλισμός έχει μετατραπεί σε αξία και πρακτική κι όπου οι περισσότεροι, ηθελημένα, κιόλας, βλέπουν το…δέντρο, χάνοντας το δάσος.

Γι’ αυτό, μάλλον, μας αντιμετωπίζουν, έτσι. Γι’ αυτό κάποιοι προσπαθούν να μας περιθωριοποιήσουν. Γιατί, στην σημερινή κοινωνία, τύποι με τα παραπάνω χαρακτηριστικά θεωρούνται…επικίνδυνοι, για τα συμφέροντα εκείνων που θέλουν να μετατρέψουν την ιδέα σε εταιρεία με τη πλήρη και ακριβή έννοια του όρου. Αν ήμασταν φραγκάτοι με νοοτροπία πελάτη και όχι οπαδού, τότε πολλά θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά…

Εμείς, έχουμε ιεραρχία, τόσο στην οργάνωσή μας όσο και στο πως βλέπουμε το Θρύλο μας. Πρώτα, λοιπόν, πάνω απ’ ΟΛΟΥΣ και ΟΛΑ είναι ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Σ.Φ.Π. Ακολουθούν, ο κόσμος γενικώς (ο οποίος ήταν είναι και θα είναι «ένα και το αυτό» με τον σύλλογο) και η Θύρα 7, ειδικώς, με ΟΛΟΥΣ τους συνδέσμους που ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί συνθέτουν την Θύρα 7.

Εάν θεωρήσουμε, λοιπόν, τον ΟΣΦΠ, ως ένα ζωντανό οργανισμό, ο ΔΑΦΝΟΣΤΕΦΑΝΩΜΕΝΟΣ ΕΦΗΒΟΣ αποτελεί το κεφάλι αυτού του οργανισμού και η ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΗ Η ΡΙΓΩΤΗ το σώμα του, ενώ ο κόσμος του ΘΡΥΛΟΥ, και η ΘΥΡΑ 7 αποτελούν την ΨΥΧΗ και την ΚΑΡΔΙΑ του! Τόσο απλά, κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…