Φίλαθλος 28/09/2007

          Μέσα σε λίγες ημέρες, ο ΘΡΥΛΟΣ δίνει δύο άκρως σημαντικούς εκτός έδρας αγώνες σε Ελλάδα και Ευρώπη… Αύριο Σάββατο η ομάδα πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη, για το ματς με τον Άρη ενώ την Τετάρτη αντιμετωπίζουμε στη Βρέμη την Βέρντερ. Θεωρούμε, πως και στα δύο παιχνίδια η ομάδα πρέπει να τα δώσει ΟΛΑ, και να παρουσιαστεί όσο το δυνατόν πιο έτοιμη, ώστε να πάρουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα και στα δύο παιχνίδια.

            Το μεθαυριανό ματς, πρέπει να κερδιθεί, τόσο για βαθμολογικούς λόγους, αφού βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή και ΔΕΝ έχουμε το απόλυτο στην συγκέντρωση βαθμών, λόγω της ισοπαλίας στην Λεωφόρο, όσο και για ψυχολογικούς λόγους, αφού μια νίκη στην όχι εύκολη έδρα του Χαριλάου, θα φέρει ακόμα περισσότερη ηρεμία (η οποία είναι απαραίτητη) και θα προσφέρει πιστεύουμε στο να είναι η ομάδα και ο προπονητής απόλυτα συγκεντρωμένοι στον αγώνα, με τους Γερμανούς που ακολουθεί…

            Ασφαλώς και είμαστε υπέρ της λογικής «παιχνίδι με παιχνίδι». Από την άλλη μεριά, όμως, είναι αναμφίβολο, πως όταν δύο παιχνίδια είναι «κολλητά» η έκβαση του πρώτου θα ψιλοπαίξει τον ρόλο της για το πώς θα παρουσιαστεί η ομάδα στο επόμενο παιχνίδι, ειδικά όταν οι αγώνες αυτοί γίνονται για δύο τελείως διαφορετικές (σε όλα τα επίπεδα και από όλες τις απόψεις) διοργανώσεις…

            Κερδίζουμε τον Άρη, μεθαύριο, και μετά με ανεβασμένη ψυχολογία, χωρίς μουρμούρες και γκρίνιες, πηγαίνουμε για να πάρουμε ότι καλύτερο μπορούμε στην Γερμανία, με δύο λόγια…

            Επειδή κάθε αγώνας εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό και από τον αντίπαλο, είναι ξεκάθαρο πως ο αγώνας του Χαριλάου εξαρτάται κατά τεράστιο ποσοστό, από τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ… Όσο καλή προσπάθεια κι αν γίνεται στον Άρη (όχι στον…πλανήτη), πιστεύουμε πως αν ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ παρουσιαστεί όπως μπορεί και όπως πρέπει, θα κερδίσει. Ο μεθαυριανός αγώνας, δηλαδή, και η έκβαση του, εξαρτάται ως επί το πλείστον από τον ίδιο τον ΟΣΦΠ και πάνω σ’ αυτό δεν πιστεύουμε πως διαφωνούν πολλοί… Αυτό, όμως, προφανώς, ΔΕΝ ισχύει και για τον αγώνα της Τετάρτης, γιατί εκεί το… «έργο» είναι άλλo, ευτυχώς ή δυστυχώς…

            Είπαμε, όμως, «παιχνίδι με παιχνίδι»… Ας κερδίσουμε, λοιπόν, αύριο και μετά έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με την Βέρντερ και τις δυσκολίες του συγκεκριμένου αγώνα…

            Προς το παρόν κι επειδή, έχουμε ακούσει πάμπολλες αναλύσεις «ειδικών» και μη, λέμε να πούμε και εμείς την ταπεινή μας γνώμη, για κάποια αγωνιστικά θέματα… Μπορεί να ΜΗΝ είμαστε προπονητές, όμως, γνωρίζουμε πως το σύστημα που ταιριάζει, παραδοσιακά, στον ΘΡΥΛΟ είναι το 4-4-2. ΔΕΝ στεκόμαστε, όμως, ΜΟΝΟ στις…παραδόσεις ή την ιστορία και συγκεκριμενοποιούμε τις απόψεις μας, γύρω από το θέμα… Αυτό που ξέρουμε, λοιπόν, είναι ότι οι παίκτες που αποκτήθηκαν, ήρθαν με το σκεπτικό ότι η ομάδα θα αγωνίζεται με 4-4-2. Πρόκειται για ποδοσφαιριστές, δηλαδή, που ταιριάζουν ή κάνουν για το συγκεκριμένο σύστημα, σύμφωνα, τουλάχιστον, μ’ αυτά που έχει δηλώσει ο προπονητής της ομάδας.

            Εκτός αυτού, διαπιστώνουμε, ότι παίκτες-κλειδιά, για τον φετινό ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ, όπως ο Λούα-Λούα και ο Γκαλέτι, αποδίδουν καλύτερα όταν έχουν άλλο ένα σέντερ-φορ, μια… «κολώνα», δίπλα τους ή μπροστά τους, κι αυτό βοηθάει, γενικότερα, στην καλύτερη λειτουργία και απόδοση ΟΛΗΣ της ομάδας. Παράλληλα, είναι προφανές, ότι τα τρία καθαρόαιμα αμυντικά χαφ, που χρησιμοποιούνται στο 4-5-1, «κουτουλάνε» ουσιαστικά μεταξύ τους, δημιουργώντας προβλήματα στην γρήγορη ανάπτυξη της ομάδας, αλλά και στον δημιουργικό τομέα.

            Επαναλαμβάνουμε, ΔΕΝ είμαστε προπονητές, απλά λέμε την άποψή μας, όπως κάνουν όλοι, σχετικοί ή άσχετοι, ενδιαφερόμενοι και μη… Το σίγουρο είναι, ένα πάντως, ότι είμαστε καλοπροαίρετοι… Μακάρι να ήταν, τέτοιοι και όλοι οι ξερόλες…

            Ξεκαθαρίζουμε, επίσης, πως πιστεύουμε ότι ακόμα μεγαλύτερη σημασία από τα συστήματα κτλ έχουν η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ, η ΛΟΓΙΚΗ, το ΣΚΕΠΤΙΚΟ και η ΤΑΚΤΙΚΗ, που χαρακτηρίζει την ομάδα, γενικώς, αλλά και όταν δίνει συγκεκριμένα παιχνίδια, ειδικώς… Ενώ, τα πλάνα, πρέπει να εκπονούνται με καθαρά αγωνιστικούς-ομαδικούς προσανατολισμούς και ΚΑΘΑΡΟ μυαλό… ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ, αλλά με εποικοδομητικό πάθος, δηλαδή. «Όποιος φοβάται πέφτει και…κοιμάται», όπως, λέει και μια λιμανίσια παροιμία, άλλωστε…

            Όσον αφορά το μπάσκετ, τώρα, αυτή η άνευ προηγουμένου διαφήμιση του βάζελου, λόγω και μέσω Γιασικεβίτσιους, μπορεί να εκληφθεί ως αντίδραση από τους «κοντούς», για τις δύσκολες μέρες, που ίσως και οι ίδιοι να αισθάνονται, πως έρχονται για την ομάδα τους…

            Από την μία καλά κάνουν οι άνθρωποι και ενισχύουν την ομάδα τους, κανείς ΔΕΝ διαφωνεί και μπράβο τους, σε μια τελική. Από την άλλη, όμως, αναρωτιόμαστε: θα έκαναν τα πάντα, για να φέρουν τον πολύ Γιασικεβίτσιους (την στιγμή που έχουν ήδη, στον «άσσο» Διαμαντίδη, Σπανούλη) αν ΔΕΝ είχαν ενδιαφερθεί τόσο πολύ οι Αδερφοί Αγγελόπουλοι, για τον Λιθουανό, κι αν ΔΕΝ τους είχαν πάρει (οι Αγγελόπουλοι) προηγουμένως τον Τεόντοσιτς μέσα από τα χέρια, ενώ ο ταλαντούχος (από τα μεγαλύτερα ταλέντα της Ευρώπης, μην ξεχνιόμαστε) ήταν «σίγουρος» για την βαζέλα και αποτελούσε διακαή πόθο του Ομπράντοβιτς; Και το κυριότερο, θα προχωρούσαν στην απόκτηση του Γιασικεβίτσιους, αν ΔΕΝ ήταν βέβαιοι, αν ΔΕΝ διαπίστωναν, πως ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ έχει δυναμώσει πολύ, μα πάρα πολύ; Πρόκειται για εύλογα ερωτήματα, πιστεύουμε, στα οποία απαντήσεις θα δώσει ο χρόνος και μόνο αυτός…

            Οι εφημερίδες, όμως, έχουν ξεχάσει πως ο μέγας Μασιγιάουσκας, φέτος θα είναι υγιής και έτοιμος… Όπως έχουν περάσει στα ψηλά, την απόκτηση παικτών όπως ο Γουντς, ο Τσακαλίδης, ο Μπλάκνεϊ, ο Τεόντοσιτς, Γκριρ αλλά και ότι ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ διαθέτει πλέον στο ρόστερ του τα 2/3 σχεδόν της εθνικής νέων. Σχορτσιανίτης, Βασιλόπουλος, Μπουρούσης θεωρούνται, ήδη, βασικά στελέχη της εθνικής ανδρών, ενώ ο Μαυροκεφαλίδης και ο Βασιλειάδης θα ακολουθήσουν σύντομα, λογικά, αφού το ταλέντο τους είναι αναμφισβήτητο. Πρόκειται για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ για όσους δεν το έχουν καταλάβει…

            Ας πανηγυρίσουν, λοιπόν, εκείνοι τώρα, και ας πανηγυρίσουμε εμείς στο τέλος της χρονιάς… Στο «τέλος, ξυρίζουν τον…γαμπρό» άλλωστε, έτσι ΔΕΝ λένε; Το μόνο σίγουρο, είναι το μπασκετάκι, φέτος, θα έχει πολύ μα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Ίδωμεν, λοιπόν…