Φίλαθλος 14/09/2007

          Αναμφίβολα, η προσέλευση του κόσμου του ΘΡΥΛΟΥ και η συνολική εικόνα του Καραϊσκάκη, ΔΕΝ ήταν ικανοποιητική, ΔΕΝ ήταν αυτή που θα έπρεπε να είναι… Για τον μεγάλο ΟΣΦΠ, μιλάμε, άλλωστε, και για τον τεράστιο κόσμο του. Μπορεί να έλειπαν κάποιοι διεθνείς, μπορεί η ώρα του αγώνα να ΜΗΝ ήταν η ιδανική, παρόλα αυτά, όμως, θεωρούμε πως το γήπεδο έπρεπε να γεμίσει.

            Οι 12.000 άνθρωποι που βρέθηκαν στο Καραϊσκάκη, θεωρούνται λίγοι, όταν πρόκειται για τον ΘΡΥΛΟ και ΔΕΝ πιστεύουμε πως υπάρχουν πολλοί που να διαφωνούν πάνω σ’ αυτό… Βέβαια, τα εισιτήρια που κόπηκαν ήταν γύρω στις 20.000 κι αυτό σημαίνει ότι κάποιοι κατάλαβαν την σημασία του συγκεκριμένου ματς, έστω κι αν ΔΕΝ βρέθηκαν στο γήπεδο…

            Τα 302.000 ευρώ που συγκεντρώθηκαν, πάντως, για την Ζαχάρω, ΔΕΝ αποτελούν ευκαταφρόνητο ποσό και μακάρι να βοηθήσουν στην λύση των τεράστιων προβλημάτων, που αντιμετωπίζουν οι πυροπαθείς της περιοχής… Σε τέτοιους είδους εκδηλώσεις-πρωτοβουλίες, εξάλλου, μετρούν οι προθέσεις, νομίζουμε…

            Η πιο πλήρης, η πιο γεμάτη κερκίδα του Καραϊσκάκη, το μόνο κομμάτι του γηπέδου που γέμισε (και πάλι) ήταν αυτό των οργανωμένων, αν αυτό λέει κάτι σε ορισμένους… Εμείς, πάντως, ΔΕΝ κάναμε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, απ’ αυτό που θεωρούμε καθήκον μας, από εκείνο που έλεγε, η καρδιά, η ψυχή αλλά και το μυαλό μας. Εμείς, πάντως, εξαντλήσαμε μέχρι ενός τα εισιτήρια που μας αντιστοιχούσαν, όπως κάνουμε στα ντέρμπι, στο Champions league και σε οποιονδήποτε αγώνα του ΘΡΥΛΟΥ μας.

            Όσοι βρέθηκαν στην κερκίδα της ΘΥΡΑΣ 7, σίγουρα, θα διαπίστωσαν κάποιες αλλαγές… Όπως το κάγκελο που μπήκε, ύστερα από δική μας πρωτοβουλία-αίτημα, και το οποίο ενώνει τις «μπούκες» των θυρών 4-5-6 και 7, με σκοπό να καλυτερεύσει η οργάνωση της κερκίδας μας, αφού από ‘κει θα ξεκινάνε τα συνθήματα και θα δημιουργείται ο παλμός της ερυθρόλευκης εξέδρας.

            Αυτό, όμως, αυτομάτως, συνεπάγεται πως ο καθένας ΔΕΝ θα ξεκινάει, όποιο σύνθημα του έρθει στο κεφάλι, εφόσον, ο πυρήνας μας έγινε πιο μεγάλος, πιο συγκεντρωμένος, πιο ευδιάκριτος και πιο λειτουργικός. Επίσης, τα παιδιά που κάθονται στο κάγκελο, έχουν αναλάβει ένα δύσκολο (αλλά και…ωραίο) «έργο», στο οποίο πιστεύουμε πως θα πετύχουν, αρκεί να έχουν την βοήθεια, την συμμετοχή, την συμπαράσταση αλλά και την κατανόηση, από ΟΛΟΚΛΗΡΟ το πέταλο…

            Είμαστε βέβαιοι, πως αν συμβεί αυτό, σιγά-σιγά, παιχνίδι με παιχνίδι, η κερκίδα μας θα γίνεται όλο, και καλύτερη, αλλά και πιο εντυπωσιακή, τόσο από πλευράς παλμού και συγχρονισμού, όσο και από θέμα εικόνας (κορεό, σημαίες, πλακάτ κ.τ.λ.).

            Μπορεί το ματς να ήταν ιδιαίτερο, αλλά ήταν ένας αγώνας χωρίς αγωνιστικές σκοπιμότητες, όπου το αποτέλεσμα ΔΕΝ μετρούσε και όπου ο ΘΡΥΛΟΣ ΔΕΝ χρειαζόταν κάποια ιδιαίτερη ενίσχυση… Παρόλα αυτά, όμως, η κερκίδα μας τραγουδούσε ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ επί 90’ κι αυτό λέει πολλά, πιστεύουμε…

            Αυτό που λέει σε εμάς, πάντως, είναι ότι υπάρχει μια πολύ σημαντική δύναμική στο πέταλο μας, η οποία αν γίνει συνείδηση σε ΟΛΟΥΣ, αν προσεχτεί και «δουλευτεί» σωστά, μπορεί να χαρίσει ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση στις προσπάθειες του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ μας, αλλά και μεγάλες συγκινήσεις σε όσους αποτελούμε την ΘΥΡΑ 7 και την κερκίδα της. Θεωρούμε πολύ σημαντικό το να απολαμβάνουμε τόσο την ομάδα, όσο και την κερκίδα μας, αδέρφια.

            Γι’ αυτό ακριβώς και αυτό τον καιρό, έχουμε θέσει σαν ΠΡΩΤΟ ΣΤΟΧΟ, σαν ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ, την ΚΕΡΚΙΔΑ μας! ΟΛΑ τα’ άλλα (εκδρομές κ.τ.λ.) μπορούν να μπουν σε δεύτερη μοίρα… Στους δύσκολους, για τους οπαδούς, καιρούς που ζούμε, πιστεύουμε πως το σημαντικότερο είναι να είμαστε ΕΝΩΜΕΝΟΙ, όσο ποτέ άλλοτε. Κι αυτό ξεκινάει από την ΚΕΡΚΙΔΑ μας, αδέρφια. Από το να νιώθουμε το πέταλο σαν το σπίτι μας, από το να ξέρουμε ο ένας τον άλλο και να τον αισθανόμαστε αδερφό μας. Από το να κάνουμε χιλιάδες φωνές, ΜΙΑ ΦΩΝΗ που θα αποθεώνει και θα εξυμνεί, αλλά και θα βοηθάει και θα ενισχύει, παράλληλα, το ΘΡΥΛΟ μας, τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.

            Αυτό, όμως, προϋποθέτει ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ, απ’ όσους βρίσκονται στην κερκίδα μας. ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ αλλά και ΚΟΙΝΗ ΣΤΑΣΗ στα θέματα που αφορούν τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ μας. Απαιτεί ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ, καλή προαίρεση, θέληση αλλά και μυαλό, φυσικά… Το ένα μπουκάλι (π.χ.) που μπορεί να πεταχτεί από τον έναν, ΔΕΝ θα έχει συνέπειες ΜΟΝΟ για εκείνον, αλλά για ΟΛΟΥΣ μας… Ένα άκυρο σύνθημα που θ’ ακουστεί, από τους λίγους, θα χαρακτηρίσει (αυτό δεν γίνεται ρε μάγκες;) τους πολλούς και την ΘΥΡΑ 7 συνολικά, δίνοντας τροφή ή αφορμή στους τόσους εγκάθετους πολέμιούς μας, που ΜΟΝΟ λίγοι ΔΕΝ είναι…

            Πρέπει ΟΛΟΙ  μας, αδέρφια να κατανοήσουμε και να κάνουμε συνείδηση μας ότι για τους οπαδούς, γενικώς, και για την ΘΥΡΑ 7, ειδικώς, οι καιροί ΔΕΝ είναι, απλά, πονηροί, αλλά παμπόνηροι και κουτοπόνηροι… Μας βάζουν, παγίδες, στις οποίες ΔΕΝ πρέπει να πέφτουμε… Μας βάζουν δολώματα στα οποία ΔΕΝ πρέπει να τσιμπάμε, όπως μας βάζουν ταμπέλες και όπως (το κυριότερο) μας βάζουν (εμάς τους οπαδούς) φυλακή για «ψύλλου πήδημα» και με μεγαλύτερη ευκολία και ταχύτητα, απ’ ότι βάζουν στην στενή τους χειρότερους και κάθε λογής εγκληματίες.

            Ενώ το χειρότερο είναι πως στους γνωστούς, παραδοσιακούς και εξωτερικούς εχθρούς έχουνε προστεθεί κι άλλοι, οι οποίοι μας περιμένουν στην γωνία… Περιμένουν ένα αντικείμενο ή ένα σύνθημα για να αρχίσουν να λασπολογούν εναντίον μας και να δημιουργήσουν μια εικόνα για εμάς, η οποία, μόνο στην πραγματικότητα ΔΕΝ ανταποκρίνεται.

            Πως θα αντιμετωπίσουμε αυτήν την (παλιό)κατάσταση, αυτόν τον ελεεινό πόλεμο εναντίον μας; Με όσα αναφέραμε πιο πάνω, τα οποία αν θέλαμε να τα συγκεντρώσουμε και να τα αποτυπώσουμε συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι η κερκίδα μας θα πρέπει να γίνει πιο ώριμη και σκεπτόμενη, με τις χαβαλετζίδικες διαθέσεις και τις ατομικές συμπεριφορές να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Ο χαβαλές, άλλωστε, αδέρφια (ο μεγάλος κιόλας) θα είναι να είμαστε εμείς και ο ΘΡΥΛΟΣ όπως πρέπει, να γουστάρουμε στο γήπεδο, να κάνουμε το καλύτερο δυνατό για την ομάδα που λατρεύουμε και όλοι εκείνοι που δεν μας γουστάρουν και μας πολεμούν, να μην μπορούν να βρουν (για να γράψουν και να πουν) τίποτα εναντίον μας. Εκεί να δείτε γέλια για εμάς, αδέρφια και κλάμα για όλους τους υπόλοιπους…