Φίλαθλος 05/09/2007

          Το πρωτάθλημα ξεκίνησε, η εξέδρα ΔΕΝ πλημμύρισε, και ΔΕΝ έγινε κανένας χαμός, αφού δεν μπήκε κανένα γκολ, στο ντέρμπι… Σ’ ένα ντέρμπι, το οποίο κατά γενική ομολογία ΔΕΝ προσέφερε τις αναμενόμενες συγκινήσεις και το οποίο ΔΕΝ θα θυμάται σχεδόν κανείς, μετά από λίγες ημέρες.

            Και τι να θυμόμαστε αλήθεια, από ένα ντέρμπι χαμηλής ποιότητας, όπου το θέαμα απουσίαζε εμφανώς αλλά και συνεχώς; Το δοκάρι του Λούα Λούα, την άχαστη ευκαιρία του Τοροσίδη, άντε και την «ρώσικη ρουλέτα» των τελευταίων λεπτών… Μάλλον μόνο αυτά θα έχουμε να θυμόμαστε από ένα φτωχό και αντιδημιουργικό παιχνίδι.

            Γιατί αν κάτι χαρακτήρισε το ντέρμπι της Λεωφόρου αυτό ήταν το ΠΑΘΟΣ μαζί με την ΔΥΝΑΜΗ και την ΔΙΑΘΕΣΗ, ίσως. Από μπαλίτσα, λίγα πράγματα, και από τις δύο ομάδες, δυστυχώς… Δικαιολογίες μπορεί να υπάρχουν, φυσικά, και αυτές να εντοπίζονται στην μη ετοιμότητα των δύο ομάδων, στις παγίδες της πρεμιέρας, αλλά και στο ότι και οι δύο προπονητές μάλλον ΔΕΝ αισθάνονται την απαραίτητη σιγουριά, ο καθένας για δικούς του λόγους.

            Η αλήθεια, πάντως, είναι πως αυτή η λευκή ισοπαλία βόλεψε, πολλούς, άλλους περισσότερο κι άλλους λιγότερο… Από τον διαιτητή Κασναφέρη ο οποίος βοήθησε κι αυτός στο να παιχτεί όσο το δυνατόν λιγότερο «καθαρή μπαλίτσα», μέχρι τους προπονητές και τους υπεύθυνους των δύο συλλόγων (τον περσινό αλλά και τον φετινό πρόεδρο της Super League, δηλαδή).

            Όποια κι αν ήταν η εικόνα του αγώνα, πάντως, όσο «καλό» ή «κακό» ήταν το συγκεκριμένο ματς, η ομάδα που άξιζε, πέρα πάσας αμφιβολίας και αμφισβήτησης την νίκη, ήταν ο ΘΡΥΛΟΣ! Και σ’ αυτό συνηγορούν, όχι μόνο, οι δύο ανεπανάληπτες ευκαιρίες που χάσαμε, αλλά και η γενικότερη εικόνα των δύο ομάδων, νομίζουμε… Αναμφισβήτητα, θέλαμε (και θέλουμε, γενικώς) έναν πιο δημιουργικό και επιθετικό ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ κι ασφαλώς πιστεύουμε πως αυτή θα είναι η κατεύθυνση-νοοτροπία που θα αρχίσει να έχει ο ΘΡΥΛΟΣ όσο περνούν ο χρόνος και τα παιχνίδια και η ομάδα αρχίζει ν’ αποκτάει την απαραίτητη αλλά και αναγκαία ομοιογένεια.

            Με δύο λόγια, και για να είμαστε ξεκάθαροι, ΚΑΝΕΙΣ μα κανείς γαύρος ΔΕΝ πανηγύρισε το συγκεκριμένο αποτέλεσμα… Τα πανηγύρια μετά από ισοπαλίες ΔΕΝ είναι γαύρικο χαρακτηριστικό, άλλωστε. Ποτέ ΔΕΝ ήταν! Άλλοι, βέβαια, μπορεί να πετάνε τις φανέλες στον κόσμο τους για ένα «χ», όχι εμείς όμως…

            Αν το δούμε καθαρά, ιδεολογικά το θέμα αλλά και τον συγκεκριμένο αγώνα, αν κρίνουμε το ματς και την ομάδα μας, εντελώς συναισθηματικά και οπαδικά, ΔΕΝ θα έπρεπε να είμαστε καν, (ψιλό)ικανοποιημένοι, αφού κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, αυτό το βάζελο έπρεπε να τον έχουμε κερδίσει, σχετικά, εύκολα, κιόλας…

            Αν λάβουμε υπ’ όψιν μας, όμως, τις δεδομένες καταστάσεις και συνθήκες (πρεμιέρα, εντελώς καινούργια ομάδα και παίκτες, νέο ξεκίνημα κ.τ.λ.) αν το δούμε το ματς ψυχρά και ρεαλιστικά, υπάρχει μια τάση αισιοδοξίας, νομίζουμε…

            Κι αυτό συμβαίνει, κυρίως, γιατί οσφριζόμαστε μια μυρωδιά ΥΓΕΙΑΣ στην ομάδα όσον αφορά την αγωνιστική της εικόνα και διάθεση και παράλληλα διακρίνουμε μία ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ όσον αφορά το άμεσο και όχι μόνο μέλλον…

            Πιο συγκεκριμένα, θεωρούμε θετικό το γεγονός πως ο Θρύλος ξαναβρίσκει τον χαμένο (και καλώς εννοούμενο) τσαμπουκά του σαν ομάδα, ο οποίος είχε χαθεί τα τελευταία χρόνια, από τον κυριλέ και δήθεν υπεράνω χαρακτήρα και ο οποίος αναμφίβολα ΔΕΝ ταιριάζει στον ΟΣΦΠ και τον πύρινο λαό του. ΔΕΝ μπορούμε επίσης να μην αντιμετωπίσουμε θετικά, το ότι ξαναείδαμε από την ομάδα μας βασικές αρχές και κανόνες του ποδοσφαίρου (κοντεύαμε να τα ξεχάσουμε κι αυτά) όπως ταχύτητα, πρέσσινγκ, ομαδική προσπάθεια, αμυντική λειτουργία-τακτική και παίκτες που αν μη τι άλλο γνωρίζουν καλά τα βασικά (κοντρόλ, πάσα, σουτ κ.τ.λ.). ενώ στα ευχάριστα συγκαταλέγεται, μάλλον, το γεγονός πως όλοι οι παίκτες έπαιζαν για ένα κοινό σκοπό και όχι ο καθένας για πάρτι του και για τους δικούς του προσωπικούς λόγους…

            Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ της 1^ης αγωνιστικής, ΔΕΝ μας έκανε να πετάμε στα σύννεφα, να υπεραισιοδοξούμε και να κάνουμε όνειρα θερινής (κυριολεκτικά) νυκτός… Αυτός ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, όμως, μας τόνωσε το ενδιαφέρον για τη συνέχεια, μας έκανε να περιμένουμε να δούμε κάτι διαφορετικό και καλύτερο από αυτό το αχαρακτήριστο πράγμα, που με πίκρα και στεναχώρια παρακολουθούσαμε τα τελευταία 3-4 χρόνια… Και ποιος ξέρει, ίσως, αυτό και να είναι το σημαντικότερο αυτή την περίοδο. Η αίσθηση του ότι «κάτι καλό πάει να γίνει», μπορεί, για αρχή, να παίξει καταλυτικό ρόλο και να βοηθήσει παράλληλα, ώστε να δείξουμε την απαραίτητη και εκ των πραγμάτων αναγκαία, υπομονή και να δούμε κάποτε τον Ολυμπιακό, που οι εκατομμύρια πιστοί του ονειρευόμαστε…

            Γιατί για εμάς, ο ΟΣΦΠ έχει τα φόντα και τις δυνατότητες να γίνει μία αξιοσέβαστη, αξιοπρεπής και υπολογίσιμη ομάδα ΚΑΙ στην Ευρώπη, ξεφεύγοντας από τα στενά και μίζερα σύνορα της ψωροκώσταινας. Θεωρούμε, όμως, πως εκτός από τις δυνατότητες (γήπεδο, προπονητικό, οικονομική ευρωστία, τεράστιος και πιστός κόσμος) απαιτούνται βάσεις καθώς και η ανάλογη νοοτροπία-στρατηγική. Διακρίνουμε πως κάποιες «κολώνες» για τις βάσεις αυτές υπάρχουν πλέον και αυτό μας κάνει να αισιοδοξούμε, γενικότερα… Όπως όμως λέει και το τραγούδι «για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολύ…». Δουλειά συνδυασμένη με μυαλό, γνώσεις και μεράκι, προσθέτουμε εμείς…

            Ίδωμεν, λοιπόν… Στην αρχή είμαστε εξάλλου και εμείς δεν μιλάμε ούτε για το ελληνικό πρωτάθλημα ούτε για τη φετινή χρονιά μόνο… Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…